ဒီေန႕
ေန႕လည္ခင္း ေတာင္ဥကၠလာဖက္ေရာက္တုန္း ၾကည္ႏူးစ ရာ ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခု
ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ဖခင္လုပ္သူ ဆိုကၠားဆရာက ခရီးသည္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရွာရင္း
သူ႕သမီးေလးကို သူတတ္သေလာက္ စာသင္ေပးေနပုံေလးပါ။ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ပူျပင္းတဲ့ေႏြေနပူပူေအာက္က သားအဖႏွစ္ေယာက္ အခ်ီအခ် စာသင္၊ စာအံသံေလးေတြဟာ အဲဒီနားတစ္၀ိုက္မွာ မဂၤလာရွိစြာပ်ံ႕ လြင့္လို႕ေနပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သူတို႕နားမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေအာင္ ရွိေနတာေတာင္ ဖခင္ရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္က မၿပီးဆုံးေသးပါဘူး။ သမီးေလးခမ်ာလည္း ဇဲြေကာင္းေကာင္းနဲ႕ မျငီးမျငဴ သင္ေနရွာပါတယ္။
ဖခင္ျဖစ္သူက ခ်စ္သမီးေလးအိုက္ေနမွာစိုးရွာလို႕ ထင္ရဲ႕။ စာသင္ေပးရင္း ယပ္ေတာင္ေလးပါ ခပ္ေပးေနရွာတယ္ဗ်ာ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀ေပးကံေၾကာင့္ မ်က္ႏွာမဲြရခဲ့ရွာေပမယ့္ ကိုယ့္သားသမီးေခတ္က်ရင္ မ်က္ႏွာမငယ္ေစရဘူးဟဲ့ ဆိုတဲ့အားမာန္နဲ႕ မိမိတတ္စြမ္းသမွ် ပညာေရးအားေပးေနရွာတဲ့ အဲဒီဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႕ သမီးေလးရဲ႕ ဇဲြ၊ လုံ႕လတို႕ကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုပညာေရးကို အေလးေပး၊ တန္ဖိုးထားရေကာင္း မွန္းသိသူ ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြ မ်ားမ်ားလိုအပ္ပါတယ္။
Posted From Kyaw Hlaing Win
No comments:
Post a Comment